Wanneer je Judith van den Dries ontmoet, zie je meteen iemand die met aandacht leeft. Sinds drie jaar is ze vrijwilliger bij De Luisterlijn, samen met haar man Roel. “We kwamen net in Middelburg wonen, tijdens corona. We waren met pensioen, maar we wilden allebei graag iets betekenen. Iets wat ertoe doet.” Op een vrijwilligersmarkt viel het kwartje: dit is het. 

Judith werkt meestal op kantoor. “Ik beschouw het echt als werk. Mensen rekenen op je.” Maar als ze verkouden is, logt ze thuis in. “Dan zeg ik altijd netjes aan de telefoon dat ik een beetje hees ben. Niemand vindt dat erg; soms ontstaat er daardoor juist een leuk gesprek.” 

’s Nachts werkt ze altijd thuis. “Dan zit ik lekker in mijn studeerkamer, met de poes naast me. De telefoonset die we van De Luisterlijn krijgen, werkt fantastisch.” 

Vrijheid, vertrouwen en een hecht team 

Vrijwilligers plannen hun eigen diensten. Sinds kort kunnen ze blokjes van twee uur boeken, wat voor Judith erg fijn werkt. Daarnaast begeleidt ze als mentor ook nieuwe vrijwilligers. “Dat doe ik echt met plezier. Ik kom uit het onderwijs, dus ik geniet ervan om iemand te zien groeien. En de diversiteit is geweldig: jong, oud, technisch, creatief, iedereen vindt zijn eigen manier van luisteren.” 

Het teamgevoel is sterk. “Onze coördinatoren, Dianne en Laura, zijn goud waard. We staan er nooit alleen voor. Als je een dienst onverwacht niet kunt doen, wordt er meteen met je meegedacht.” 

De kracht van échte aandacht 

Judith kan prachtige en ontroerende voorbeelden noemen. Zoals de oudere man die na veertig jaar weer met de trein moest reizen. “Dan loop ik telefonisch een beetje met hem door het station heen. Dan hoor je gewoon de opluchting.” 
Of de jonge vrouw die niet durfde op te hangen om te gaan douchen. “Ik bleef aan de lijn. Haar telefoon stond op een krukje. ‘Ben je er nog?’ vroeg ze steeds. Je hart breekt, maar je bent er, dat is wat telt.” 

Eenzaamheid komt zij het meest tegen. “Mensen willen niet dood, ze willen dit leven niet meer. Ze missen verbinding. Dan probeer je samen een plan te maken voor de dag: douchen, een leuk truitje aan, een cracker smeren. Dat werkt vaak verrassend goed.” 

Een  opleiding die vertrouwen geeft 

Het inwerktraject vindt Judith bijzonder. “Je begint in een trainingsgroepje. Wij waren met z’n zessen, nu nog met z’n vieren. Het wordt bijna een mini-familie. Je leert samen, bespreekt je ervaringen samen en viert de successen.” 

Grenzen en valkuilen 

“De grootste valkuil is dat je te therapeutisch wordt. Dat heb ik één keer gedaan. Maar bij De Luisterlijn is luisteren de kern. Je bent geen hulpverlener, je biedt geen traject. Je bent een mens aan de lijn die er even helemaal voor iemand anders is.” 

Ook het herkennen van bellers levert inzichten op. “Ik zei ooit: ‘Wat leuk dat u weer belt.’ Dat bleek helemaal niet fijn voor die man. Nu weet ik: iedere keer is een nieuwe ontmoeting.” 

Wat het Judith zelf brengt 

Judith straalt wanneer ze het vertelt. “Je denkt dat je alleen maar geeft, maar je krijgt zóveel terug. Ik kom thuis, ik open de deur, het ruikt heerlijk, de kat komt aanrennen, mijn man is er. Dan voel ik me dankbaar. Vanuit die overvloed kan ik iets delen.” 

Een inkijkje in de samenleving 

Via De Luisterlijn spreekt Judith mensen uit alle lagen van de bevolking: ouderen, jongeren, mensen met GGZ-ervaring, maar ook steeds meer moslimvrouwen en -mannen. “Het geeft mij hoop. We kunnen echt met elkaar praten over thema’s waar soms nog een taboe op rust.” 

“Ik hoop het nog lang te mogen doen” 

Judith vat het prachtig samen: “Het is menselijk werk in de puurste vorm. Soms red je iemands dag en soms misschien wel iemands leven. En dat is precies waarom ik dit nog heel lang wil blijven doen.”