We spreken Corry samen met Dianne, welzijnsmedewerker bij Amarijn. De aanleiding voor dit interview? Een zoektocht naar extra vrijwilligerswerk voor Corry. Want hoewel Corry veel kan en wil, bleek het lastig om passend werk te vinden. Niet vanwege haar inzet of talent – maar vanwege vooroordelen. “Die rolstoel schrikt af,” zegt Corry nuchter. “Maar ik ben er gewoon. Door weer en wind, want ik wil van betekenis zijn.”
En als je het Dianne vraagt, is ze dat zeker: “Corry is goud waard. Ze hoort er helemaal bij. Toen ze ziek was, kreeg ze bloemen, kaartjes en appjes van collega’s. Dat zegt genoeg.”
Een nieuwe roeping
Zes jaar geleden verhuisde Corry vanuit Tiel naar Middelburg. Vakanties waren lastig geworden door haar beperking, dus verhuisde ze gewoon naar haar favoriete vakantieplek: Zeeland. Daar ging ze op zoek naar zingeving. Corry werkte jarenlang in het kleuteronderwijs, maar heeft nu haar hart verloren aan de zorg. “Toen mijn moeder dementie kreeg, zag ik hoe mooi zorg kan zijn. Dat wilde ik ook.”
Via een vrijwilligersvacature voor het geven van handmassages kwam ze bij Amarijn terecht. De vrijwilligerscoördinator keek niet naar beperkingen, maar naar mogelijkheden. En dat doet Corry zelf ook. In haar werk gebruikt ze nog altijd vaardigheden uit het onderwijs, maar ze vindt dit eigenlijk nóg leuker. “Ik heb echt mijn roeping gevonden. Ik voel aan wat mensen nodig hebben. Het gaat niet om plannen, maar om voelen en vertrouwen.”
Meer dan een vrijwilliger
Dianne vult aan: “Corry straalt zoveel rust uit. Ze maakt contact met mensen, puur op gevoel. Ze hoort bij het team. Ze is er gewoon altijd, ook tijdens corona of in stormachtig weer.”
Corry wordt betrokken bij alles: ze krijgt dezelfde updates als medewerkers als ze binnenkomt, wordt uitgenodigd voor personeelsuitjes, en bepaalt zelf wat ze doet. Als een bewoner overlijdt, krijgt Corry vanzelfsprekend ook de kans om afscheid te nemen. “Ik mag overal bij zijn, alles zelf bepalen. Al bedenk ik nog zoiets geks, dan mag dat gewoon.” Dat vertrouwen is wederzijds. “Dat ik ertoe doe, dat betekent zoveel voor mij.”
“Openheid helpt”
We vragen Corry hoe je zonder vooroordelen met iemand in een rolstoel omgaat. “Wees gewoon open en eerlijk. Vraag wat je wil weten. Vul niets voor een ander in. En besef dat mensen soms ook gewoon uit die stoel kunnen. Het gaat om aandacht, contact, gelijkwaardigheid.”
Wat ze wil meegeven aan anderen in een rolstoel? “Je kunt zoveel. Laat je niet tegenhouden. Denk in mogelijkheden. Er is altijd een oplossing.”
Een collega met een groot hart
Corry is een echt mensenmens. Ze zorgt voor “kneuterige gezelligheid”, zoals ze het zelf noemt. Een luisterend oor, een glimlach, een moment van herkenning voor bewoners. Dianne zegt het prachtig: “Corry is voor ons gewoon een collega. Ze maakt het verschil – elke dag weer.”