Hanane Dine heeft haar weg gevonden in Middelburg

Hanane Dine is 44 jaar. Ze woont nog maar vijf jaar in Nederland maar is helemaal thuis in Middelburg. Ze was jarenlang met een Nederlander getrouwd met wie ze in Spanje woonde. Dat ze goed de weg weet te vinden in Middelburg komt doordat ze een enorm gedreven doorzetter is. Vanuit Vizita hebben we haar trouwens een beetje mogen helpen om haar weg te vinden. We spraken Hanane over haar leven in Middelburg, over haar vele activiteiten en over wat haar drijft. 

Hoe ben je in Middelburg terechtgekomen?
Ik woonde met mijn man en dochter in Spanje tot hij in 2018 overleed. Mijn dochter wilde haar vaderland leren kennen en daarom zijn we naar Nederland verhuisd. Eerst naar Delft. Daar was het vreselijk met wonen en werken. Toen kregen we een woning in Middelburg aangeboden. 

Vond je gelijk je plekje in Middelburg?
Ik dacht: ‘Waar bén ik beland?’ Ik kende geen mens - wist niet eens waar het strand was! Maar ik ben heel erg zelfstandig en ik ben op onderzoek gegaan. Ik zoek altijd mijn eigen pad. Ik wilde eerst regelen dat mijn dochter wat te doen had. In Zuid zag ik dat het buurtcentrum veel organiseert. Dus daar ben ik spontaan binnengestapt. Die verwezen me naar het Pennywafelhuis . Daar woon ik vlakbij, maar ik had nooit begrepen wat daar allemaal gebeurde. Ik dacht dat je er gewoon wafels kon eten of zo. Bij het Pennywafelhuis ging een wereld voor me open!  

Dat klinkt goed. Vertel!
Er waren allerlei activiteiten die m’n dochter kon doen en ik ben er zelf vrijwilliger geworden. Zo heb ik ook Vizita en opbouwwerker Marjan leren kennen. Door haar kon m’n dochter mee met het Humanitas Kinderkamp. Daar doen ze allerlei leuks. Zwemmen, zeilen, verhaaltjes voorlezen, marshmallows roosteren… Een hele mooie vakantieweek voor kinderen bij wie er niet altijd genoeg geld is om op vakantie te gaan.
Ook wees ze me op het Jeugdfonds Sport en Cultuur. Daar kun je geld aanvragen zodat je kind kan sporten. Ze heeft aan zwemmen gedaan, dansen en karate. Het is fijn dat er een plek is zoals het Pennywafelhuis waar je naartoe kunt om hulp te vragen. Dat er iemand is waar je op kunt rekenen. Ik ben echt heel zelfstandig, maar Marjan heeft me wel veel geholpen waardoor ik van alles heb kunnen doen. Ook kun je je verhaal bij haar kwijt, ze denkt mee en ze neemt alles wat je zegt serieus. 

Wat heb je zelf allemaal gedaan?
Ik heb fietsles gehad en ik heb zwemles gedaan. Ik kon wel zwemmen, maar ik vond het eng. Ik vind dat je alles moet proberen waar je bang voor bent. Met kleren aan en in het diepe vond ik niet leuk. Maar ik kan nu wel zwemmen. Zwemmen doe ik nog steeds. Vizita organiseert op maandagen vrij zwemmen voor vrouwen. Alle vrouwen zijn welkom in bikini of burkini, dat maakt niet uit. Geweldig dat dat er is! Ik ben dat trouwens wel zelf gaan betalen. Vizita kan veel voor je betalen als het nodig is, maar ik heb nu gewoon een baan en wil geen uitkeringen. 

Maar áls je financieel moeilijk zit, kan er dus wel heel veel. Er is een Ouderenfonds, er zijn fondsen voor vrouwen. Ik verwijs ook iedereen door naar Vizita en naar het Pennywafelhuis. Ga ernaartoe. Ze kunnen je helpen!

Inmiddels heb je je weg dus wel gevonden hier. Wat doe je nog allemaal?
Ik was aan het werk als huishoudelijke hulp en toen ik het daar met mijn dochter over had, zei ze: ‘ga iets doen wat je écht leuk vindt.’ Toen kwam ik bij Amarijn uit. Daar kon ik werken en leren. Na een taaltoets kon ik beginnen. Ik heb geleerd voor Helpende Plus. In het begin dacht ik: ‘Waar ben ik aan begonnen?’ Maar binnen een paar maanden merkte ik al: ‘Dit lukt me best snel.’ Ik heb het in een jaar gehaald. En nu volg ik de opleiding Verzorgende IG. Dan sta je een beetje tussen de zorgverlening en de familie in. Je houdt je bezig met planning en meedenken, maar weet ook van alles van de zorg. 

Je doet ook vrijwilligerswerk. Hoe komt dat zo?
Zelf was ik best zoekende toen ik hier net woonde en ik vind het echt tof dat er iemand is om je op weg te helpen als je hier nieuw bent. Daarom heb ik vrijwilligerswerk gedaan voor Samen Oplopen. Daar word je gekoppeld aan iemand die hier nieuw is. Je kunt alles delen. Waar de supermarkt is en de bios en dat je fietsles kunt krijgen. Door er gewoon voor iemand te zijn, geef je al zo veel emotionele steun. Dat is heel veel waard. Ik heb mezelf er in mijn eentje doorheen gevochten in het begin. Ik zorg graag dat dat voor anderen niet nodig is. 

Ook werk ik voor Manteling. Ik bezoek om de week een mevrouw waar ik verschillende dingen voor doe. Soms help ik haar met boodschappen doen, of we gaan samen naar de Groenrijk of een koffietje doen op de Markt. M’n collega’s zeggen wel eens: ‘je bent gek! Je kunt ook overuren maken en extra geld verdienen.’ Maar ik verdien juist heel veel door vrijwilligerswerk te doen. 

Het lijkt wel of je nooit thuiszit.
Dat klopt. Ik ben graag bezig en kan niet stil zitten. Zo zit ik in elkaar. Tegelijk wíl ik ook niet thuiszitten. Ik heb een heftige tijd gehad met het overlijden van m’n man en het was ook hard werken om hier te aarden en alles rond mijn appartement te regelen (nu ziet het er leuk uit, maar er was hier niks: in het begin op matrassen op de kale vloer). Ik heb weinig mensen om me heen en ben best eenzaam. Thuis op de bank zit ik te veel in m’n hoofd. 

Dat heeft me ook op een idee gebracht. Ik heb andere vrouwen gesproken die ook vaker samen willen komen. Gewoon praten en elkaar steunen. Daar ga ik binnenkort maar eens met Marjan over praten.